Το κτίριο
613 Royal Street και οι δύο αδελφές στο όνομα
Η διεύθυνση του εστιατορίου στην αυλή, το κτίριό του του 1832 και οι αδελφές Κρεολές των οποίων το κατάστημα ειδών gave it a name, αντλημένα από το Historic New Orleans Collection και τη σελίδα ιστορίας του ίδιου του εστιατορίου.
Κλείστε το τραπέζι σας ↗Γρήγορη απάντηση
Το Court of Two Sisters πήρε το όνομά του από τις Emma και Bertha Camors, δύο αδελφές Κρεολές που διατηρούσαν ένα κατάστημα ειδών ραπτικής στο 613 Royal Street στα τέλη του 1800. Η Historic New Orleans Collection χρονολογεί το τριώροφο κτίριο γύρω στο 1832 και αναφέρει ότι ο Jean Baptiste Zenon Cavelier το έχτισε μαζί με τα συνεχόμενα 609-611. Το εστιατόριο, σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, άρχισε να εξελίσσεται σε γαστρονομικό ορόσημο το 1963 υπό τον Joe Fein Jr.
Ένας δρόμος σε μια σχεδιασμένη πόλη
Η Wikipedia αναφέρει ότι η Νέα Ορλεάνη ιδρύθηκε το 1718 από τον Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville και ότι ο βασιλικός μηχανικός Adrien de Pauger σχεδίασε τη διάταξη των δρόμων το 1721. Η συνοικία που χάραξε ο Pauger, το Vieux Carré, ή Παλιά Πλατεία, ονομάζεται σήμερα French Quarter. Δύο μεγάλες πυρκαγιές, το 1788 και το 1794, κατέστρεψαν περίπου το 80% των κτιρίων της πόλης, γι' αυτό σχεδόν ολόκληρη η συνοικία χρονολογείται από τα τέλη της δεκαετίας του 1790 και μετά, και γι' αυτό οι κανονισμοί πυρασφάλειας της ισπανικής περιόδου ευνοούσαν το τούβλο με επίχρισμα και παστέλ χρώματα. Η Royal Street βρίσκεται μέσα σε αυτό το πλέγμα, και ένα κτίριο του 1832 αποτελεί σχετικά πρόσφατη άφιξη για τα δεδομένα της συνοικίας, αν και παραμένει σχεδόν δύο αιώνων.
Τι αναφέρει το αρχείο για το κτίριο
Το αρχείο ιδιοκτησίας του The Historic New Orleans Collection για το 613-615 Royal περιγράφει μια τριώροφη λιθόκτιστη κατασκευή περίπου του 1832. Κατονομάζει τον Jean Baptiste Zenon Cavelier, πρόεδρο της Banque de l'Orléans, ως κατασκευαστή μαζί με το παρακείμενο 609-611 Royal. Το αρχείο αναφέρει ότι η λεπτομερής διακόσμηση παραπέμπει στο έργο των αρχιτεκτόνων Gurlie και Guillot, το οποίο παρουσιάζει ως υφολογική απόδοση, όχι ως τεκμηριωμένη πατρότητα. Περιγράφει ένα κτίριο Μεταβατικού ρυθμού με ξύλινο γείσο διακοσμημένο με γιρλάντες και σφυρήλατα σιδερένια μπαλκόνια, καθώς και μια ευρύχωρη αυλή που αναδεικνύει τον κρεολικό σχεδιασμό των πίσω αψίδων. Σύμφωνα με τον κατάλογο ιδιοκτητών του αρχείου, η οικογένεια Cavelier κατείχε το ακίνητο από το 1818 έως τη δεκαετία του 1850.
Οι αδελφές και το κατάστημα
Η συλλογή παραθέτει έναν οδηγό της πόλης σύμφωνα με τον οποίο το όνομα χρονολογείται περισσότερα από πενήντα χρόνια μετά την ανέγερση του κτιρίου, όταν οι αδελφές Έμμα και Μπέρθα Καμόρ λειτουργούσαν εκεί ένα κατάστημα ειδών πολυτελείας και ποικίλων ειδών για περίπου είκοσι χρόνια. Η ίδια η σελίδα ιστορίας του εστιατορίου το περιγράφει με παρόμοιους όρους: δύο αδελφές Κρεολές που διατηρούσαν ένα κατάστημα ψιλικών στα τέλη του 1800, πωλώντας ενδύματα, δαντέλες και εισαγόμενα είδη. Οι δύο αφηγήσεις συμφωνούν ως προς τις αδελφές και το κατάστημα· καμία από τις δύο δεν αναφέρει συγκεκριμένο έτος που θα μπορούσε να επαναλάβει αυτή η σελίδα.
Από το κατάστημα στο εστιατόριο
Η σελίδα ιστορίας του εστιατορίου αναφέρει ότι μετά την Ποτοαπαγόρευση το ακίνητο έγινε εστιατόριο και ότι η οικογένεια Fein το διαχειρίζεται, με τον Joe Fein Jr. να ξεκινά το 1963 να το διατηρεί και να το αναπτύσσει ως εμβληματικό γαστρονομικό προορισμό. Το αρχείο της Collection προσθέτει ένα δημοσίευμα εφημερίδας του 1938 που αναφέρει ότι οι Two Sisters άνοιξαν μια Grand Marquis Room, οπότε το όνομα ήταν ήδη συνδεδεμένο με γαστρονομική δραστηριότητα πριν από τη δεκαετία του 1960. Καταγράφει επίσης μεταγενέστερους ιδιοκτήτες, μεταξύ των οποίων τον Frank J. Caracci και τον Nick S. Karno το 1959, γεγονός που δείχνει ότι το ακίνητο άλλαξε χέρια αρκετές φορές μεταξύ της εποχής του καταστήματος και της εποχής του εστιατορίου.
Η αυλή
Το εστιατόριο περιγράφει την αυλή του ως σχεδιασμένη για να αποτελεί ιδιωτικό καταφύγιο και ως μία από τις μεγαλύτερες στη Γαλλική Συνοικία. Το αρχείο του The Collection σημειώνει ότι ένα σιντριβάνι της αυλής πουλήθηκε αργότερα και μεταφέρθηκε στο 731 Royal, κάτι που υπενθυμίζει ότι η επίπλωση του χώρου έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου ακόμη και εκεί όπου οι τοίχοι έχουν παραμείνει ίδιοι. Το αρχείο αναφέρει επίσης ότι το ισόγειο είναι διακοσμημένο ώστε να θυμίζει καφέ του πεζοδρομίου.
Με τα πόδια
Αν θέλετε να δείτε την πρόσοψη επί της οδού πριν ή μετά το brunch, η είσοδος από τη Royal Street είναι αυτή με τα μαυρόχρυσα γράμματα και τον αριθμό 613. Το French Quarter ανακηρύχθηκε σε εθνικό ιστορικό διατηρητέο συγκρότημα στις 21 Δεκεμβρίου 1965, σύμφωνα με τη Wikipedia, οπότε οι δρόμοι γύρω από το εστιατόριο αποτελούν προστατευόμενη ιστορική περιοχή. Μια περιπατητική βόλτα αφήγησης μέσα από το Quarter, που αναφέρεται σε αυτόν τον ιστότοπο με τη δική της σελίδα κρατήσεων, καλύπτει την περιοχή με τα πόδια.
Συχνές ερωτήσεις
Ποιες ήταν οι δύο αδελφές;
Η Έμμα και η Μπέρθα Καμόρ, αδελφές Κρεολές που διατηρούσαν ένα κατάστημα ψιλικών στο 613 Royal Street στα τέλη του 1800, σύμφωνα με τη σελίδα ιστορίας του ίδιου του εστιατορίου.
Πόσο παλιό είναι το κτίριο;
Το Historic New Orleans Collection το χρονολογεί γύρω στο 1832.
Πόσο μεγάλη είναι η αυλή;
Το εστιατόριο το χαρακτηρίζει ως ένα από τα μεγαλύτερα στη Γαλλική Συνοικία.
Πηγές